Wandelweekend Schiedam 24 uur

Het duurde even voordat ik me heb ingeschreven voor deze 24 uur. Mijn huidige trainingsarbeid is gericht op het NK 50km en bestaat namelijk hoofdzakelijk uit rondjes van 20km met een uitschieter naar 35km.

14 mei 2016 12:00:00

Al een jaar heb ik geen grote weekendtochten en al helemaal geen Kennedymarsen gelopen. Ik wilde eigenlijk 50km lopen maar ook weer eens richting de 100km gaan. Een soort combinatie dus. Mijn doel was een rustige training voor de 50km en dan door naar de 100km. Dan na de 100km kijken of ik de long-distance kan halen en wie weet nog verder komen. Mijn verste tocht is 100km geweest dus een PR op afstand moet er in zitten. Daarom heb ik me ingeschreven voor de 24 uur, dan houd ik alle mogelijkheden open.

Ik heb Rick Liesting gevraagd mij te ondersteunen met de bevoorrading, maar vooral, in het begin, voor de rondetijden. Mijn Garmin geeft in dit bochtige parcours nogal wat afwijkingen en voor de 50km wil ik hier op kunnen acteren en de afwijkingen duidelijk krijgen. Ik start de 50km met een relatief rustig tempo en houd mijn hartslag bewust een aantal procent onder de 80%. Het is best koud maar met mijn tempo heb ik daar geen last van. Zo vliegen de kilometers voorbij, na 42km in 5 uur begint de soepelheid af te nemen. Ik moet het tempo iets laten vieren om nog wat over te houden. De 50km passeer ik in 6:02. Tevreden ga ik door en focus me nu verder op de 100km. Mijn tempo daalt verder en het gaat steeds stroever, 2 hielblaren worden steeds gevoeliger. Na 60km alleen te hebben gelopen komt Jack Bertrums langszij. Jack wil niets liever dan dat ik de 100EM ga uitlopen en geeft aan dat er nog voldoende tijd is. Zoals gebruikelijk heb ik mijn voeten zelf afgeplakt maar na 75 km moet ik een besluit nemen. Doorlopen en dan mogelijk kapotte blaren laten afplakken of nu naar mijn blaren laten kijken. Ik besluit de focus van de 100km af te halen en richt me op de 100EM. Dan zou een blarenbehandeling op zijn plaats zijn.

Vol goede moed loop ik naar de blarenpost. Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen omdat ik vooralsnog altijd mijn zelftaping heb gebruikt en ik veel lof hoor over het afplakken op dit soort evenementen. Jack maakt van de gelegenheid gebruik en neemt een korte massage. De blaren vallen mee. De hielblaren zitten nog aardig diep onder het eelt. Het wordt dan ook een preventieve blaarbehandeling. Als ik een tijdje op de tafel lig is het even relaxen totdat ik merk dat ik het koud begin te krijgen. Ik schenk daar geen aandacht aan omdat ik weer bijna ga lopen. Dan laat ik toch nog de kleine teen ook maar intapen. Nu begin ik koude rillingen te krijgen. Nog een vijftal minuten liggen en mijn voeten zitten mooi ingepakt. Ik kan mijn schoenen weer aantrekken en Jack en ik gaan weer op weg.

De eerste stappen gaan wat stroef en ik richt mij op het gevoel van de blaren. Vreemd genoeg voel ik geen verschil met mijn eigen afplak. Zo ben ik 40 minuten verder en ik loop weer met dezelfde pijn als voorheen… Een beetje frustrerend is dit wel en een dure les. Daarnaast is het tempo nu nog verder gedaald omdat ik door en door koud ben geworden. Jack tempert mijn mineur fantastisch en blijft aangeven dat er nog voldoende tijd over is. Ik schuifel verder en zie het wandeltempo langzaam tot onder de 6 kilometer per uur dalen. Op 94km zijn we nog even 10 minuten gestopt om wat te eten. Daarna besloot ik om door te gaan tot de 105km en dan in de auto op te gaan warmen. In de auto heb ik alle hondendekens erbij gepakt en om mij heen geslagen. Alleen mijn neus zat nog buiten de dekens. Langzaam verdwijnen de rillingen en pak ik nog wat slaapmomenten. Uiteindelijk zou ik bijna 3 uur in de auto liggen. Inmiddels is het weer licht geworden en meld ik me weer bij Rick. Jack zit daar ook en heeft tot mijn verbazing nog maar 1 ronde erbij gelopen nadat ik de auto indook. Hij geeft aan het te koud te hebben gehad om lekker door te lopen.

Ik vertrek weer en passeer de rondtelling om zo mijn eerste long-distance te volbrengen. Het 105 kilometerpunt is gepasseerd, nu kijken hoe het verder gaat. Mijn tempo zit rond de 6km/h en zo kom ik samen met Hans Pranger te lopen. We kletsen wat af en per ronde kijk ik of ik verder ga. De hielblaren komen op spanning en het steentje dat ik tussen mijn tenen voel blijkt een mini blaar te zijn. Na vier ronden is het genoeg. Ik wil mijn voeten niet verder kapot lopen en met 121 kilometer en 574 meter zet ik een PR in kilometers neer.

Mijn eerste long-distance is volbracht. Ik heb deze tocht een grote hoeveelheid gegevens vast kunnen leggen en ben een enorme ervaring rijker geworden. Rick en Jack enorm bedankt voor jullie steun! Nu kan ik weer verder trainen voor een volgend avontuur.

Details

Laatste update: 22 mei 2016 15:07:48